paradoksalna

Paradoksalna – tak jak ja. Mówię, że "nie", myślę "tak". Stoję w miejscu, biegnę w dal. Serce krzyczy – "usta spać". Paradoksalna – świat mi gra na opak wszystko co mam. Kiedy mnie tracisz – jestem tu, kiedy mnie wołasz – znikam znów. Mówię, że chcę, a chcę uciec. Mówię, że znam, a gubię sens. Mówię, że milczę – krzyczę w myślach. Mówię, że jestem – i znikam. Mówię, że walczę, choć już się poddałam. Mówię, że widzę, a wszystko jest mgłą. Mówię, że czuję, choć jestem z kamienia. Mówię, że krzyczę, a nikt nie słyszy. Paradoksalna – pytań brak. Wszystko wiem, a gubię szlak. Najbezpieczniej czuję strach. Śnię na jawie – błądzę w snach. Paradoksalna – tracę wzrok. Słyszę ciszę – krzyczy coś. Dotyk bliskich – boli mnie. Idę w przód, by cofać się. Mówię, że walczę, choć już się poddałam. Mówię, że widzę, a wszytsko jest mgłą. Mówię, że czuję, choć jestem z kamienia. Mówię, że krzyczę, a nikt nie słyszy. Mówię, że widzę, a wszystko jest czarne. Mówię, że słyszę, a to tylko szum. Śmieję się wyłącznie ze łzami w oczach. Stoję na skraju i patrzę się w dół.